Μετάφραση ποιήματος: Ένεκεν, ελληνικό λογοτεχνικό περιοδικό

Μετάφραση της Λάλε Άλατλι με την επιμέλεια της Αθηνάς Κατσίβελη: το ποιήμα «Μουσαφίρης» του Huseyin Alpaslan στο  44ο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού Ένεκεν, Απρίλιος-Μάιος-Ιούνιος 2017.

Ο Χουσεΐν Αλπασλάν γεννήθηκε το 1980 στο χωριό Γιασσίχıογιουκ που υπάγεται στην επαρχία της Ανζίπαγιαμ του Ντενίζλι όπου κι έζησε μέχρι την ηλικία των 13. Το 1994 αφού εισήχθη στην Στρατιωτική Μουσική Σχολή, μεταφέρθηκε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια της ζωής του στο οικοτροφείο στην Άγκυρα. Στο οικοτροφείο αυτό παίζοντας πιάνο και κλαρίνο γνώρισε τον κόσμο της μουσικής καθώς αυτό αποτέλεσε και το ξεκίνημα της μουσικής παιδείας του. Επίσης κατά την παραμονή του ως εσώκλειστος κέντρισε το ενδιαφέρον του η τουρκική και ξένη λογοτεχνία, η φιλοσοφία αλλά τότε ήταν που ασχολήθηκε και με την ποίηση. Το 1998 αποφοίτησε και εν συνεχεία διορίστηκε στην Κωνσταντινούπολη. Την εποχή εκείνη συνέχισε να εργάζεται στην Στρατιωτική Φιλαρμονική ενώ παράλληλα συνέχισε την μουσική του εκπαίδευση στο πανεπιστήμιο του Μαρμαρά. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του και όπως προσχεδίαζε αρκετό καιρό πριν λιποτάκτησε από την Στρατιωτική Μπάντα. Παρέμεινε στο ίδιο πανεπιστήμιο ξεκινώντας να παραδίδει μαθήματα κλαρίνου. Μετά από οκτώ χρόνια εργασίας σε αυτό το ίδρυμα αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αγγλία. Έκτοτε συνεχίζει τη ζωή του στo Λονδίνο παραδίδοντας μαθήματα μουσικής, συμμετέχοντας σε ορισμένα μουσικά συγκροτήματα και γράφοντας ποιήματα.

Ο ΜΟΥΣΑΦΙΡΗΣ

Μια  πρωτοφανής φιλοξενία

Μια στοργή που δεν είδε σε κανέναν κανείς

Το ιδανικό της ζωής ένα χαμόγελο.

Κι η απόδειξη της ύπαρξής σου οι αγκαλιές

Αυτό που σου χαρίζει μια γάτα, είναι  η γαλήνη

μια αποδοχή του χρόνου χωρίς διερεύνηση.

Γίνεται πόθος η νύχτα

χαρά το πρωί του ερωτευμένου.

Τα μυστικά σου σκορπίζονται σε κάθε δωμάτιο

Και της ψυχής σου η πανοπλία κρεμασμένη στην είσοδο

Αφήνει  ευχαριστημένα σημάδια  στο πάτωμα

ο ιδρώτας του ποδιού σου

Το μεθύσι σου εμπιστεύεται

Το σπαθί σου μένει στο θηκάρι

Το ρολόι  ελευθερώνει το ελατήριό του

βουίζουν οι πόρτες

Ένας μαύρος καπνός

ξεγλιστράει  από τα παράθυρα

Το φαγητό (στο τραπέζι), τα κρασιά (στο μπουκάλι)

Η λάμψη των ματιών σου  στις κόγχες σβήνει

Η μοναξιά χτίζει τον τοίχο της

Αδειάζει μια καρέκλα από το τραπέζι

Μιλάει ο ιδιοκτήτης

Τελειώνει η επίσκεψη

Και φεύγει ο μουσαφίρης

Από τον χρόνο που χάνεται.

MİSAFİR

Görülmemiş bir konukseverlik

Kimsenin kimsede görmediği bir şefkat

Yaşamın ideali, bir gülümseme.

Ve varlığının kanıtıdır sarılmalar

Huzurdur, sana verdiği kedinin

sorgusuz bir kabul, biçilen zamana.

Şehvet olur gecesi,

sabahı mutluluk aşığın.

Saçılır her odaya sırların

Ve zırhı asılmıştır girişe, ruhunun

Memnun izler bırakır zemine

ayağının teri

Sarhoşluğun güvenir

Kınında durur kılıcın

Saat zembereğini boşaltır

kapılar çınlar

Siyah bir duman

süzülür camlardan

Yemek (sofrada), şaraplar (şişede)

Oyuklarında söner parıltısı gözlerinin

Yalnızlık örer duvarını

Bir sandalye boşalır masadan

Konuşur sahibi mülkiyetin

Misafirlik biter

Ve misafir gider

Biten zamandan.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *