Άλατλι, Λάλε – Πάντα μαζί

Πάντα μαζί

                Εγώ, ήμουν πάντα δίπλα του. Στο σπίτι, στο σχολείο, αργότερα στη δουλειά και στα επαγγελματικά ταξίδια. Με έπαιρνε παντού μαζί του. Μου εξομολογούνταν όλα τα μυστικά του.

                Εγώ μόνο ξέρω. Τις κοροϊδίες, τις χοντρές πλάκες στο Δημοτικό. Πώς τον  στρίμωχναν σε μια γωνία της αυλής, πως του ‘πιαναν τα χέρια, τα πόδια, τους ώμους κι ύστερα τα απόκρυφά του. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Καθόταν, έκλαιγε και σκούπιζε όλο το σώμα του. Έτρεμε. Εγώ, τον χάιδευα τρυφερά στα χέρια, στο πρόσωπο και φιλούσα την πληγή στο μάγουλο, δωράκι από τον πατέρα του. Το ξύλο πριν την εκκλησία ήταν η μοναδική στιγμή της επαφής τους. Έπαιρνε δύναμη ο Πάτερ πα-τέρας του, έτσι εκτονωνόταν και φορούσε το ιερό χαμόγελο στη λειτουργία για να προσελκύσει περισσότερους πελάτες.

                Μήπως εγώ δεν ήμουν πάλι δίπλα του, όταν γεύτηκε τον έρωτα για πρώτη φορά; Μετά το σεξ ο άλλος τον άφησε θεόγυμνο, ολομόναχο στο με το ζόρι διπλό κρεβάτι του παρακμιακού ξενοδοχείου στη Ρώμη, δίπλα στο Βατικανό. Ήμουν μπροστά όταν το έκλεινε. Το μοναδικό κριτήριο ήταν τότε η τιμή.

                Τώρα ξαπλώνει σε τριπλά κρεβάτια, πληρωμένα από την χοντρή του τσέπη. Με την οικονομική του κατάσταση άνθησε και η ερωτική ζωή. Είναι στέλεχος στο εργοστάσιο κεριών που προμηθεύει τις εκκλησίες της περιφέρειας. Να κι αυτή η δουλειά είναι ένα άλλο δωράκι του Πατέρα. Έτσι κι εγώ πάω τζάμπα σε τόσα μέρη!

                Τώρα δεν τον παρατάνε έτσι εύκολα, ούτε σε ξενοδοχεία, ούτε σε ταξίδια. Αλλά μόνο εγώ ξέρω τα πάντα γι’ αυτόν. Ακόμα κι εκείνος ο αλήτης που τον κουβαλάει για γκόμενο, δεν τα έχει μάθει όλα. Δεν ξέρει πως το μωρό μου δεν μπορεί χωρίς εμένα. Αχ, εκείνος, ένας σκέτος μπελάς! Αν δεν ήμουν σίγουρο πως δεν θα κρατήσει για πολύ αυτή η εξάρτηση, θα εγκατέλειπα κι εγώ τον δικό μου τον χαζό.

                Μόλις είδε λίγο παιχνίδι, λίγο ενδιαφέρον, λίγη τρυφερότητα, έλιωσε. Δεν του αρκώ εγώ; Τόσα χρόνια κοινής ζωής; Εν τω μεταξύ ο άλλος προχθές τον πήγε σε μια παρτούζα, ντεμέκ διασκέδαση και μοντερνισμός! Ναι μάλιστα, μπροστά μου. Δεν είπα τίποτα, μπορούσα να πω και κάτι;

                Όλα τα χρόνια οι γλυκόξινες ενοχές έκαναν κόμπους το στομάχι του. Τα ψέματα και τα μυστικά έπλεκαν αόρατα συρματοπλέγματα γύρω του. Από αυτά περνούσαν μόνο οι χριστιανικές θεωρίες του πατέρα του, που άνοιγαν μεγάλες τρύπες.

                Παλιά που δεν ένιωθε ποτέ αρκετά καθαρός, δεν μπορούσε ούτε να αναπνεύσει χωρίς εμένα. Τώρα όμως που τα κηρύγματα του πατέρα του δεν τον λερώνουν πια, άρχισε να με παρατάει πού και πού. Από κει, από δω. Σε άλλα δωμάτια, στο αυτοκίνητο, ακόμα και στο γραφείο όλη νύχτα.

                Κανείς όμως δεν μπορεί να φανταστεί πόσο μεγάλη υπομονή μπορεί να κάνει ένα λευκό, κεντημένο μαντίλι!

                                                                                                                     Πήλιο, 17/07/2018

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir